Verhalen en ideeën voor wanneer meedoen niet vanzelf gaat

De impact van het busje

In een busje wordt Arje nu naar zijn nieuwe school gebracht. Na 9 jaar fietsen en wandelen naar de reguliere basisschool om de hoek, werd alles anders. ‘s Morgens geen ‘ha Arje’ meer op straat. Geen gezwaai. Niets. Geen gezonde start van de dag meer. Zijn eigen regie én zichtbaarheid is helemaal weg… Wat heb ik ermee lopen worstelen. Het resultaat van die worsteling vertel ik je hier:

In een busje wordt Arje nu naar zijn nieuwe school gebracht, terwijl hij 9 jaar lang fietste naar de basisschool om de hoek. Laten we het erover hebben: De impact van het busje.

 

Zo ging het hiervoor

Negen jaar lang fietste en wandelde Arje naar de reguliere basisschool om de hoek. Onderweg naar school werd hij begroet: ‘Ha Arje!’ Er werd gezwaaid. Het was een gezonde start van de dag. Nu wordt Arje met het busje naar school gebracht.  Zijn eigen regie én zichtbaarheid is helemaal weg… Wat heb ik ermee lopen worstelen. Het resultaat van die worsteling vertel ik je hier:

 

De situatie nu

Arje gaat nu 4 dagen naar het VSO, en 1 dag per week naar de nieuwe Samen naar School-klas op UGO (vmbo-school in Apeldoorn). Daar haakt hij aan bij lessen in een vmbo-klas. We fietsen er samen naar toe: want als er iemand naast hem fietst, kan hij deelnemen aan het verkeer.

Ik zeg precies wat hij moet doen (‘remmen’, ‘versnelling op 3’, ‘kleine bocht’). Hij steekt geen hand uit, dat doe ik. Ook reageert hij later: hij fietst bij inhalers bijvoorbeeld niet zo snel achter elkaar, stuurt soms onverwacht toch even naar links, heeft af en toe een duw nodig. Dit maakt dat we net even anders reageren dan weggebruikers gewend zijn. Dat voelde niet altijd even veilig.

Ik zocht daarom uit hoe slechtzienden en slechthorenden aan andere verkeersdeelnemers laten zien dat zij anders reageren in het verkeer. Dat doen ze met een symbool dat ze op hun fiets plakken. Van hen komt het advies: ‘Maak je beperking kenbaar, dan kunnen anderen, óók in het verkeer, met je meedenken.’

Zo gezegd zo gedaan: Mijn man kwam met het idee van de L die we achterop de fiets bevestigden: Arje heeft les! Degene die naast hem fietst, draagt een geel hesje. En zo fietsen we door de stad. 🚲

En… het werkt!! ✅ Auto’s halen in, maar nu met meer afstand. Ook fietsers achter ons reageren empathischer. Bij het stoplicht ontstaan gezellige praatjes.

Door aan te geven wat Arje nodig heeft, kunnen anderen (lees: wildvreemden!) meedenken. Mensen wíllen graag helpen.

 

De impact van het busje

Graag citeer ik Beno Schraepen uit zijn boek ‘Excluses, wat uitsluiting doet met mensen’:
‘Zich kunnen verplaatsen in de openbare ruimte is een voorwaarde voor gelijkwaardige participatie. Het maakt mensen zichtbaar in de stad, de buurt, het dorp.’

Er niet zijn, is geen optie. 💪🏼

 

Meer Beno Schraepen?

In twee afleveringen van Makkelijker Meedoen de Podcast ga ik met Beno in gesprek. Beluister de gesprekken via je favoriete podcast-kanaal. Typ ‘makkelijker meedoen’ in de zoekbalk in. Je kunt ook luisteren via deze links:

 

____

De 3 cruciale vragen die meedoen makkelijker maken

Is het voor jouw kind ook niet vanzelfsprekend om mee te kunnen spelen? Om vrienden te maken? Om speelafspraakjes te maken? Kan jouw kind ook niet zelf de straat op of de speeltuin in? Terwijl je kind het wél graag zou willen? Ik ontdekte dat er 3 vragen zijn die ik mezelf kan stellen om mijn zoon hierbij te helpen. Zo maak ik keuzes die niet uitgaan van mijn zorgen, maar van zijn sterke kanten. Ik schreef er een e-book over, dat ik gratis naar je toestuur. Zo wordt meedoen makkelijker!

 

Gaat meedoen voor jouw kind (ook) niet vanzelf?

Ik ontdekte 3 vragen die het een stuk makkelijker maken.

Meer lezen

PODCAST: Waar zijn de kinderen met een handicap? Het is iets wat ik me soms ook afvraag. Waar ís iedereen? De kinderen en ouders op de Grote SamenSpeeldag hebben wel een antwoord op die vraag. Luister naar deze spontane, wervelende aflevering.